Bir YURTTAŞ
Bundan 90 yıl önce,
Anadolu Bozkırının tam ortasında
Bir çınar fidanı kök saldı.
Bereketli yağmurlar can verdi.
Kökleri yavaş yavaş uzadı
Doğudan batıya, kuzeyden güneye
Kucakladı kıraç toprağı.
Köklerden gelen su
Yapraklara ulaştı.
Yapraklar besine çevirdi suyu
Büyüsün diye gönderdi gövdeye.
Gövde hızla büyüdü.
Dal verdi.
Sımsıcak Anadolu Güneşine doğru
Uzattı kollarını.
Tomurcuklardan yapraklar fışkırdı
Her bir yaprak,
Sanki Anadolu İnsanının
Nasırlı elleri gibi
Çalışkan, emektar.
Kocaman bir çınar ağacı oldu.
Etrafındakileri kıskandıran,
Gıpta ile baktıran.
Zaman geçti, devran döndü.
Yaraladı koca çınarı kaba eller
Baltaladı.
Bazı yaprakları biraz sararmıştı.
"Bu çınarın içi çürümüş.
İşe yaramaz, keselim.
Başka bir ağaç dikelim"
Dedi bazıları.
Vefasız, sert ve kuru bir rüzgar
Sarsıyordu koca çınarı.
Çınar bir hamle yaptı.
Tüm Anadolu’yu kucaklayan kökleri ile
Zorladı toprağı.
Yapraklara gönderdi
Can suyunu yeniden.
Taze yapraklar fışkırdı dallardan
Güneşin altında pırıl pırıl yanan
Güzel yapraklar.
Koca Çınar Türkiye Cumhuriyeti’dir.
Kökleri Mustafa Kemal Atatürk.
Yüzlerce yıldan süzülüp gelen Anadolu Kültürü ile
Atatürk ilke ve devrimleri can suyu,
Dallar ve yapraklar gençliktir.
Koca çınar, kendisine yutturulmaya çalışılan
Ölümüne neden olacak
Kirli ve zehirli suyu kabul etmemiştir.
O’nun için Anadolu’nun yağmurları
Hepsinden değerlidir.
Kendi öz kültürüne sahip çıkan gençlik
Dayatılan ‘Vahabi Arap Kültürü’nü reddetmiştir.
Koca çınar yaralı olsa da
Yeniden hayat bulmuştur.
Yaraları kapanacaktır.
Yaşamaya, gelişmeye, yeni yapraklar vermeye
Devam edecektir.
Ne de olsa doksan yıl
O’nun için ‘gençlik çağı’dır..
