Kimileri bu dünyaya çığır açmak için gelir, kimileri ülkesine ışık tutmak için.
Onlar bu dünyanın şanslılarıdır. Sadun Boro da onlardan biridir. 10 metrelik bir tekneyle dünya denizlerini aşmak her babayiğidin harcı değildir: Ama o babayiğit, özellikle de sırtını denize dönmüş bir halktan çıkmışsa bu, hem o halk için hem dünya için daha bir değerlidir.
Onu izlemeye başladığımda ortaokul yıllarında bir öğrenciydim. Hürriyet gazetesini heyecanla alır, ilk olarak Kısmet'in hangi denizde hangi dalgalarla boğuştuğuna bakardım. Bu bir macera romanı mıydı, dünyaya meydan okuma mıydı? Benim gibi bir kara çocuğunu büyüleyen, bilinmeyen yerleri bilinir, görünür kılması olabilir miydi yoksa, halâ çözdüğümü söyleyemem. Ama bildiğim, o benim, yaşayan Barbaros'um, Turgut Reis'imdi.
O yıllarda, ona günün birinde "Sadun Ağabey..." diye seslenebileceğimi aklımın ucundan bile geçirebilir miydim hiç? Ama bu da bana "Kısmet"miş.
Onun nüktedan konuşmalarından hep dersler aldım. Denizi, deniz insanlarını kavramaya çalıştım.
Bugün dostları onu çok sevdiği Okluk Koyu' nda son kez dolaştırdılar. Denizin tuzunu kendisi hissetmese de dünya denizlerinde dolaştırdığı Türk bayrağı hissetti.
Akşama doğru Karacasöğüt'te ulu çamların uğultusuna teslim ettik onu.
Devlet de oradaydı, halk da...
Karacasöğütlüler de oradaydı, Marmarisliler de, Bodrumlular da...
Bembeyaz giysileriyle denizin genç askerleri omuzladı tabutunu.
Galiba günün en anlamlı özeti, tören sonrası bakımsız asma bahçesi içinde yürürken kulak misafiri olduğum bir gencin eşine söylediği "Hayatta biriktirebileceğimiz tek değerli servet insan. Bugün onun ne büyük servete sahip olduğunu görüyoruz" sözlerinde saklıydı.
Sadun ağabey ölümünden sonra da öğretmeye devam edecektir.
İyi ki bu dünyadan Sadun Boro geçti.
