Hayata Dair / Fikret ÇOBAN
Yeni umuttur.
Yeni sürprizlere gebedir.
‘Yarın daha güzel olacak’ diye beklenendir.
Öncekiler, çok öncekiler gibi 2016 da yeni bir umuttur.
Yenilenme, değişme heyecanıdır.
İnsan olmanın halidir.
2016’nın, 2015’ten kötü geçeceğini düşünsek bile yeniyi umut ederiz, birgün bir şeylerin değişeceğine inanırız .
Yoksa ayakta kalamaz insan.
İyi ve güzel olanı düşleyemez bile.
Gerçekler hep gerçek değildir. Önce düştür, düşün ürünüdür. Sonra gerçek olurlar. Böyledir bu, insanlığın gelişim çizgisi bu yöndedir.
Yeni umuttur, beklentidir.
İçinde bilinmezlik barındırır.
İnsanız ya, kötünün yanında işimiz ne?
Bana öyle geliyor ki, son yıllarda yaşadıklarımız, bize yaşatılanlar, yeni beklentimizi bile eskiyle kıyaslar hale getiriyor.
Yeniden, gelecekten umudunu kesen çok insan var etrafımızda.
Bıkkınlık var, umutsuzluk var.
Umudu çıkarırsak hayatımızdan, elbet geriye umutsuzluk kalır.
Kimin işine yarar bu?
Eskiden beslenenin, umutsuzluktan kaos çıkaranın tabii ki.
O zaman insan biter. Yeme içme değil, ‘sosyal olarak, hayat olarak biter.’
Bizi diri tutan, onca yaşanmışlıklara, haksızlıklara rağmen diri tutan, yeniyle yenilenen umudumuzdur.
Belki bu umudumuz da öncekiler gibi yenilebilir.
Olsun, bir yenisi daha var, bir yenisi daha var, umut bitmez çünkü.
Umut fakirin ekmeği, biterse hayat biter, şiir biter, aşk biter.
Gününü kurtarma telaşı içindeki insanların çokluğu elbet beni de umutsuz bırakıyor bazen. Alıp başımı gideyim dediğim çok oldu. ‘Bu beden kendi içinde neler yaşadı bir sen bilirsin, al bedenini git’ dediğim çok oldu, ‘artık günü yaşa, gerisini sen de boşver’ dediğim çok oldu.
Yalanlara inanan, yalandan, riyakarlıktan beslenen insan sayısının çok olduğunu görüp, ‘ama bu senin yanlış olduğun anlamına gelmez, bak az da olsa senin gibi düşünenler var’ deyip kimselere aldırmadan bağıra bağıra yürüdüğüm de çok oldu..
Hayat kıyastır.
Eskiyen çürüyen varsa, filizlenen yeşeren de vardır.
Umuttan, şiirden vazgeçersek, onların istediği gibi olursak, onlar bizim adımıza düşünürse, biz kendimiz olmaktan vazgeçersek, elbet bir sorun yok, öyle diyorlar zaten, ‘siz işinize bakın, suya sabuna dokunmayın, günü yaşayın’ …
Ama bütün canlılar da günü yaşıyor. Biz insanız, sosyal bir varlığız, aklımız var, kurulu olan bize yetmiyor, bize mutluluk sunmuyor.
Kavga burda başlıyor işte; eskiyle yeninin kavgası, umutla umutsuzluğun kavgası burda başlıyor.
Mesele bu kavgayı kazanmak !
“insan çıtır ekmeği ısırdığında
kırıklar dolar kucağına
işte orası umudun tarlasıdır”
Didem Madak
Demlenmiş sözler ...
Günlük politika, yalanlardan kurulu bir siyasettir. Günlük politikadan uzaklaşırsanız hakikata yaklaşırsınız. E. Canetti
